در این وبلاگ من یک پسر اهوازی هر چه می خواهد دل تنگم می نویسم . تو هم بیا تا با هم باشیم .
اگر روزی بخواهی برای بودنت تصمیمی بگیری ، یعنی به تو بگویند که می خواهی بمانی در این دنیا یا می روی ، چه تصمیمی می گیری ؟
فکر کنم کمتر کسی باشد که تصمیم بر رفتن بگیرد . همه ما دوست داریم بمانیم . تو هم دوست داری بمانی احواز من . و ما هم دوست داریم تو بمانی . این سوار برای ماندن تو می جنگد . باس استقامت تو می جنگد .
بمان که ماندنت ما را امید می دهد . بمان
خبر از رقص در بادها می دهی
تهران
تازه فهمیده ای که چه شده است .
چرا آتش گرفته ای ؟؟؟
بیا تا بار دیگر شهر من تو را امان دهد . به یاد جنگ و ....
تهران را چه شده است ؟
آشفته است ؟
نا آرام است .
نمی دانم نوشتن در یک وبلاگ آن هم از زبان مادریم چقدر سنگین است که باید مرا به جایی ببرند و سئوال و جواب کنند.
مگر من چه نوشته ام .
فقط گفتم کاش می توانستم با زبان مادریم حرف بزنم.
من اهوازیم.
کاش می شد .
می شود اگر من و تو بخواهیم می شود .
پیروزیم . پیروزیم.پیروز
یاد مقاومتت را تازه خواهم کرد ای اهواز من .
با تو تا تو خوام سرود که مقاوم و صبور باشی اهواز من
